Mijn naam is Gea Costeris, 54 jaar en woonachtig in Buurse. Mijn jarenlange achtergrond is financiën, planning & control en personeel & organisatie. In 2016 heb ik dat gelaten voor wat het was en een switch gemaakt naar gastouder/kindercoach en ben trancehealingtherapeut. Verder heb ik in het verleden veel vrijwilligerswerk gedaan en ben ik momenteel al bijna 13 jaar actief in de lokale politiek en fractievoorzitter van een lokale partij in Haaksbergen.

Deze zomer heb ik een solo-rondreis in Oeganda gemaakt en ben enorm geschrokken toen ik in de afgelegen dorpjes van het district Karamoja (o.a. Nadunget en Rupa) terecht kwam via een lokale gids Anyakun Paul die Karamojong is. 

Er heerst niet alleen grote droogte met alle gevolgen van dien, mensen hebben veel geleden onder de afschuwelijke misdaden van het rebellenleger met als gevolg dat veel kinderen wees zijn geworden. 

Het bezoek was niet gebruikelijk, maar gids Paul wilde heel graag dat ik dit zou zien en ervaren. Ik was de eerste en naar ik begreep ook de laatste blanke die bij hen op bezoek kwam. De ontmoeting was zo intens met over en weer meteen een warme en emotionele verbinding. 

Ik werd uitgenodigd, moest daarvoor op mijn knieën door de opening van de ingang van hun dorpje, om te aanschouwen hoe deze stam daar leeft en moet bekennen nadat wat ik heb beleefd en gezien, ik toen gelijk wist dat ik hier ter plekke iets moest en kon doen voor deze mensen. 

Er heerst in Karamoja een enorme hongersnood en de toestand is schrijnend. Er zijn veel volwassenen en kinderen met opgeblazen buiken met soms nog een hele raar gezwel daar bovenop. My soul was crying. Toen wist ik gelijk dat ik deze mensen in ieder geval direct wilde helpen met voedsel en andere zaken. Ben teruggereden en heb gelijk de hele jeep volgegooid met bananen, meloenen en ananas. 

Met de stamoudste en kinderen ben ik een eind meegelopen tot we bij een drooggevallen rivier terechtkwamen. Daar zag ik dat ze uit een zelfgemaakt gat in de grond water probeerden te halen. Hetzelfde gat waar ook de dieren uit dronken. Met een bekertje kon nog net een laagje zwaar vervuild water uit het gat worden geschraapt dat door haar en de kinderen werd gedronken. Het was vreselijk om te zien. 

Deze authentieke ‘remote villages’ willen Paul en ik graag behouden en beschermen in hun uniekheid. Dat betekent dat er geen toeristen naar deze dorpjes komen. We hebben plannen om een museum te bouwen aan de hoofdstraat waar de weg naar dit dorpje begint, zodat culturele toeristen wel kennis kunnen maken met deze leefgemeenschap. Nog een doel is het oprichten van een weeshuis met een kindcentrum (o.a. voor traumaverwerking) Via het weeshuis en het museum kan er respectievelijk met de verkoop van zelfgemaakte sieraden en entreegelden inkomsten worden gegenereerd die weer ten goede komen aan het bestaansrecht van deze oudste stam van Oeganda. 
Tijdens mijn rondreis heb ik veel gezien, beleefd, doorleefd, gelachen maar ook zeker gehuild. Met eigen geld ben ik direct zaken gaan regelen. 

Bij de aanvang van mijn reis heb ik in Entebbe een weeshuis bezocht zonder dak. Deze kindjes hebben de meest afschuwelijke dingen meegemaakt die ik hier niet kan omschrijven, maar ze zijn zwaar getraumatiseerd. 

Ik had voor mijn reis al contact gehad met de Belgische oprichtster van dit weeshuis. Een groot en degelijk dak was hier heel hard nodig, zodat de kindjes niet meer worden blootgesteld aan zon en regen. Er is een ruim overdekte plek gecreëerd om te spelen en eten. Ik heb er € 5.000,- voor betaald, wederom uit eigen zak omdat het simpelweg nodig was. Ze wilden het graag af hebben zodra ik van mijn rondreis terug was. Tussendoor kreeg ik foto’s via de whatsapp over de voortgang. Wat is het in no time prachtig geworden. Zo enorm mooi en dankbaar. 

Veel heb ik met eigen ogen aanschouwd, en ja het heeft me enorm aangegrepen, ook de situatie in Karamoja. Ik wil en kan ze niet in de steek laten. De basisbehoeften zijn van grote betekenis. Anyakun Paul is iemand die zich al enige tijd actief bekommert om zijn volk met hele mooie doelen, ook voor de kinderen. Hij heeft al enkele jaren geleden een professioneel en basic plan uitgeschreven. We hebben hetzelfde gedachtegoed en elkaar hierin gevonden, samen maken we ons sterk en doen we nu wat we kunnen. 

Het verlangen is om een weeshuis op te richten bij Napak, waar 80 procent van de kinderen wees en dakloos is als gevolg van de oorlog. 95% van de straatkinderen in de Oegandese hoofdstad Kampala komt uit Napak. Met een  weeshuis kunnen we kinderen op weg helpen naar een menswaardig bestaan en een betere toekomst. 

De grond hiervoor is inmiddels wederom uit eigen portemonnee aangekocht. Dat weeshuis willen we combineren met een therapeutisch centrum waar onder meer kinderen kunnen herstellen van hun trauma’s en beperkingen om langzaam weer een leven op te bouwen. 

De community is hulpvaardig maar zeer beperkt in haar mogelijkheden vanwege de hongersnood en de financiële situatie. Nou kan ik niet de hele wereld redden, maar kan hier wel van hele grote betekenis voor de mensen zijn. Er moet bijvoorbeeld een waterpomp komen voor dit dorp. Kosten: € 11.000. Daarmee kunnen ze beschikken over zuiver water. 

Met enkele eenvoudige slangen is een stuk land te irrigeren om voedsel te verbouwen en zelfvoorzienend te worden. Zo komt er met een waterpomp automatisch een einde aan de hongersnood. 

Ter plekke heb ik ook met eigen geld diverse gronden aangekocht om dat te kunnen behouden voor de lokale bevolking, want de touroperators en grote ondernemingen zitten er als aasgieren op en dat zal ten koste gaan van de cultuur en natuur. En als de regering dat zou annexeren komt het geld zeker niet bij de lokalen terecht. Annexeren is nu niet meer mogelijk, dat hebben we afgezekerd. Wij willen juist de gemeenschap van Karamoja empoweren en dit graag op termijn ten gunste laten komen van hen middels de plannen die we hebben.

Eenmaal thuis heb ik op afstand uit eigen portemonnee 300 jerrycans à € 4, – met water laten aanrukken en voor meerdere dagen eten geregeld voor deze 300 gezinnen. Paul heeft dit met een paar goede vrienden afgeleverd samen met het voedsel. De videocall met de mensen daar was zeer emotioneel en ik heb nog dagelijks contact met Anyakun Paul en soms via zijn whatsapp een videocall met het dorpje. 

Er moeten ook nog 2.000 jerrycans bij komen voor het ander dorpje Rupa met 2.000 gezinnen, zodat deze kunnen worden gebruikt voor het halen van het water bij de pomp. Het is voor hen een hele lange wandeling, het eigen land is kurkdroog en een waterpomp en irrigatie is ook hier de oplossing.

Inmiddels is de 1e waterpomp in Nadunget al bijna in bedrijf, ik sta hiervoor garant, maar uw financiële steun zou heel erg welkom zijn om zaken als waterpompen en een weeshuis met een therapeutisch centrum te realiseren. Het is voor mij onmogelijk om dit allemaal uit eigen zak te betalen.